Een donderdag zoals altijd, ik stond vroeg op en was de hele nacht in de weer geweest. En hij bleef rustig op zijn bed tot hij er een keer klaar voor was om uit bed te gaan. Ondertussen zorgde ik dat er geen punt van kritiek te vinden was, huishouden was gedaan, ik was netjes en opgemaakt, mijn dochter zat er netjes bij en huilde vooral niet. Op het moment dat zij begon te huilen versnelde ik naar buiten zodat hij het niet kon horen en er wakker van werd. De momenten dat hij op bed lag waren eenzaam maar wel rustig, ik wist immers dat ik dan veilig was en er ook niks kon gebeuren.
Op het moment dat hij wakker werd moest de hele wereld wijken en vooral geen herrie maken. Dit was vaak het moment dat ik boodschappen ging doen, een 1jarig kind kan tenslotte niet op commando stil zijn. Na kort al zijn gegodver aan te horen vluchte mijn dochter en ik snel het huis uit. We liepen altijd omdat hij vond dat ik de auto niet mocht gebruiken voor kleine stukken. Gelukkig was het droog vandaag, dat was tenslotte ook wel eens anders.
In de supermarkt nam ik altijd mijn tijd. Ik deed zo rustig mogelijk omdat ik dan maar niet thuis hoefde te zijn. Winkelen werd een soort therapeutisch, veilig tussen de mensen menigte. Echter kwam er altijd een moment dat hij mij zou appen waar ik bleef. Ik moest terug komen en zo snel mogelijk. Ik liet dan ook alles uit mijn handen vallen, hing de spullen die ik in mijn handen had terug en liep langs de kassa in een rechte lijn naar huis. Mijn hart zat vanaf dat moment in mijn keel. Ik moest echter nooit zonder reden terug komen. Ik moest terugkomen omdat hij iets van mij nodig had of al boos was.
Terwijl ik naar huis liep probeerde ik mijn dochter moe te maken zodat ze zo meteen direct naar bed kon en weinig ervan mee kreeg. Op weg naar huis liep ik langs de route bijna langs het huis van mijn beste vriendin, enkele keer bedacht ik mij dat ik om hulp moest vragen. maar ik durfde niet, bang dat de situatie erger zou worden. Elke keer als ik een stukje voorbij haar huis liep had ik spijt, waarom kon ik nou niet voor mijn dochter opkomen? Waarom was ik banger voor de toekomst dan dat ik nu al voor mijn eigen veiligheid was?
Ik liep om de tijd te doden een stukje om, puur uit angst om niet thuis te durven komen ondanks dat ik wist dat ik haast moest maken. Eenmaal thuis kon ik bij de voordeur al de sfeer voelen en voelde ik dat het foute boel was. Als ik de deur open deed stond hij al controlerend in de hal, hij had mijn locatie bij gehouden en wist precies waar ik was geweest en hoe laat ik thuis zou komen. Maar goed dat ik toch niet langs die vriendin was gegaan anders had hij ook dat gezien. Hij had gezien dat ik omgelopen had. Hij dacht dat ik dat deed om stiekem iemand te ontmoeten. En nog voor ik mijn jas had opgehangen werd hij boos en beschuldigde hij mij van vreemd gaan. Ik sloeg dicht en hield mijn dochter dicht bij mij. Ik wist dat dit het moment was dat ik mij klein moest maken om de situatie niet veder uit te lokken.
Ik legte gauw mijn dochter op bed, zodat zij het hopelijk zo min mogelijk mee krijgt. Gelukkig sliep ze nog 3x per dag overdag, dit was mijn redding. Terwijl ik mijn dochter op bed probeerde te leggen was hij mij al aan het uitlokken. Hij bleef maar roepen dat ik nu moest zeggen wie ik had gezien. En ik een vuile slet was wat geen dochter waard was. Terwijl ik bezig was met borstvoeding geven riep hij tegen onze dochter dat ik geen goede moeder was en ik andere mannen interessanter vind dan haar papa. Ik reageer er bewust niet op op de hoop dat hij stopt en vertrekt. Ik leg mijn dochter op bed en begin gauw met de boodschappen op te ruimen als een soort schuil. Ik doe alsof ik veelste druk ben om de discussie aan te gaan. Ik weet tenslotte dat deze discussie enkel tot gevaar lijd.
Hij komt naar de keuken en word woest dat ik niet op hem reageer. Hij begint met spullen en boodschappen langs mij heen te gooien. Ik word zo bang dat ik ineen duik in een hoekje van de keuken. Ik wacht tot hij klaar is, dat is het moment dat hij weer moet blowen. Hoe gek het ook klinkt kon hij van 0 naar 100 gaan maar ook zo ineens weer even stoppen omdat hij weer moet gebruiken. Ik kon weer even opgelucht ademen.
Echter wist ik dat de momenten dat mijn dochter op bed lag de momenten waren dat hij vond dat ik van hem was. Hij kwam terug van het roken en begon aan mij te zitten. De hele ruzie die hij heeft gecreeerd lijkt hij totaal te zijn vergeten, alsof het is verdwenen als sneeuw voor de zon. Onbegrijpelijk, er ervaar een enorme walging en wil dat hij ver uit mijn buurt blijft. Gek geneog was dit voor mij geen reden om weg te gaan. Ik wilde gewoon dat hij het begreep hoe het voor mij was en dat hij oprecht zijn excuses aanbood. Achteraf denk ik dat dit een puur overlevingsmeganisme is geweest. Omdat ik wist dat vertrekken niet lukte en ook veel onveiliger zou zijn. Hoe onbegrijpelijk dus ook voor de meeste werkte ik mee aan de weg van de minste weerstand.
Dit betekende vandaag dat ik seks moest hebben, ik zag het aan zijn houding. Hij lag provocerend op de bank en trok ineens zijn broek uit. Hij verwachten dat ik dan ook direct enthousiast werd. Als ik zij dat ik niet wilde dwong hij mij met zijn woorden. Dat ik anders niet van hem zou houden en onze dochter dat zou merken. Ik was zo in de ban van hem dat ik niet veel tegenspraak nodig had om alsnog mee te werken. Ik probeerde een knop om te zetten om ook nog mee te werken. Maar bij iedere aanraking voelde ik een enorme walging en weerstand. Ik wilde dit niet en dat merkte hij. Hij werd daar alleen maar bozer van en hij zij dingen als dat het walgelijk was dat ik hem, de vader van mijn dochter niet wilde bevredigen. Vanaf dat moment ging er een knop bij hem om. Hij was gekrengt en uit op wraak. Zijn ogen spraken boekdelen, dit was dat ook het moment dat volledig de angst bij bekroop.
DIt was het moment dat ik geen enkele inspraak meer had. Hij deed met mij wat hij wilde. Standaad liepen dit soort momenten voor mij volledig verkeerd af. Omdat ik niet wilde werd ik niet nat en ook dit zag hij als een afwijzing en dus een reden om woest te worden. Op dat soort moment was de seks geen gewone seks meer. Dan wou hij dit niet enkel voor een bevrediging maar ook om wraak te nemen. Dan wilde hij anale seks en deed hij dit zonder beleid. Het was immers mijn schuld dat ik niet nat van hem werd, dit lag niet aan hem. Dit gebeurde zovaak dat mijn lichaam vaak nog niet was genezen van de vorige keer. Alles deed zeer en dan nog niet over mentaal gesproken.
Tijdens deze verkachtingen had ik op een gegeven moment een mentale uitweg gevonden. Alsof ik dan even mentaal niet meer deelnam. Zo kon ik het hendelen wat er gebeurde en daarna doen alsof er niks aan de hand was. Want eenmaal als zijn behoefte was vervult dat trok hij zijn broek op en gingen we meestal als gezin op pad, naar buiten. In de meeste gevallen was dit eten bij zijn ouders. En daar zaten we dan alsof er niks gebeurd was, alsof we enorm verliefd waren. Dan was hij hoffelijk en galant en vertelde hij hoe goed we het hadden. Om vervolgens thuis te komen en weer van vooraf aan te beginnen.
Geef een reactie