We zijn al een tijdje uit elkaar. Toch woon ik nog steeds in zijn huis, samen met mijn dochter. In mijn hoofd was dat tijdelijk. Achteraf zie ik dat ook dit een vorm van controle was een manier om mij klein te houden, afhankelijk. Zodat ik niet veder zou gaan met mijn leven.
Vooral de weekendavonden waren zwaar. Zodra de avond dichterbij kwam, voelde ik de spanning al opbouwen terwijl hij er nog geeneens was. Alsof mijn lichaam het eerder wist dan mijn hoofd. Ik werd misselijk, onrustig. Ik wist wat er vaak volgde: onvoorspelbare woede. Hij had zich, zoals hij dat zelf zei, “de hele week ingehouden” en dan kwam de ontlading.
Ik ontwikkelde een soort zesde zintuig. Een radar. Ik voelde het aankomen nog vóór er iets gebeurde. En dus probeerde ik alles te controleren wat ik kón controleren. Ik zorgde dat de koelkast vol was, het huis brandschoon, de tv afgestemd op iets wat hij leuk zou vinden. Ik maakte mezelf zo klein en onzichtbaar mogelijk. Zelfs voor de camera’s die nog steeds in het appartement hingen camera’s waarvan ik ze nooit kon vinden, maar waarvan ik zeker wist dat ze er waren. Of misschien wilde ik dat geloven, omdat het paste bij hoe hij mij altijd een stap voor leek te zijn.
Die avond voelde hetzelfde. Die ochtend hadden we nog contact gehad via WhatsApp, over onze dochter. Hij vertelde dat hij naar een vriend ging. Ik wist meteen hoe laat het was. Ik wist wat mijn rol was: geen aanleiding geven, geen fouten maken, niet opvallen.
Het bleef rustig… tot laat op de avond.
Zijn bericht kwam onverwacht: of hij langs mocht komen. Ik zei dat het me, gezien zijn toestand, geen goed idee leek. Maar dat maakte voor hem niets uit. Het was tenslotte zijn woning. Hij had nog steeds de sleutel. Nog geen twee minuten later stond hij in de woonkamer. Hij zei niets. Hij keek. Scannend en argwanend. Zijn pupillen groot, zijn kaak strak, zweet op zijn voorhoofd. Zijn hele houding schreeuwde spanning. Dit was geen bezoek. Dit was een confrontatie hij was duidelijk op oorlogspad.
Hi was direct woedend, zijn reden dat hij langs kwam was omdat hij vond recht te hebben op seks. Maar hij was woest om het feit dat hij niet in zijn eigen huis kon zijn. Hij schreeuwde verwijten naar mij dat ik dit allemaal expres hem zou aandoen omdat ik niet van hem zou houden. Omdat hij “niet goed genoeg” was. Ik probeerde hem te kalmeren, zoals ik zo vaak deed. Maar ik voelde het al: dit ging niet stoppen. Dit was wachten op een kans om te vluchten. Alleen… die kans kwam dit keer niet.
Zijn woede groeide. Hij begon over seks. Dat hij niet begreep dat ik dat niet wilde. Dat het “walgelijk” was dat ik hem afwees. Nog diezelfde week hadden we met een psycholoog gesproken, die had uitgelegd dat intimiteit alleen werkt als er respect is en dat afstand nodig was, omdat de relatie voorbij was. Hij lachte dat weg. Noemde de psycholoog gestoord. Zei dat ik moest luisteren naar hem. Dat ik hem hoorde te dienen. Ik zei nog zacht dat ik zijn partner niet meer was. Dat maakte hem alleen maar bozer.
De woorden werden vuiler. Hij noemde me een slet. Beschuldigde me ervan met andere mannen te slapen. Hij had mijn vibrator verplaatst als “bewijs”. Ik zei niets meer. Ik verstijfde. Dat was blijkbaar ook fout.
Hij stond op en kwam voor me staan. Dreigend. Dwingend. Ik had volgens hem niets te willen. Toen maakte hij zijn riem los. En zei dat ik er maar eens goed naar moest kijken, wat dat zou ik nooit meer te zien krijgen.
Wat er daarna gebeurde, voelde onwerkelijk. Alsof ik er niet meer helemaal was. Alsof ik naar mezelf keek van een afstand. Hij dwong zichzelf naar me toe. Ik probeerde achteruit te leunen, weg te komen, maar hij pakte mijn hoofd vast. Hard. Ik kon geen kant op. Hij schreeuwde dat ik hem moest pijpen. Met zijn duimen probeerde hij mijn mond open te wrikken. Ik hield mijn kaken stijf op elkaar van pure angst. Ik wilde dit niet.
De angst was allesoverheersend. Rauwe, pure doodsangst. Hij dreigde me te slaan als ik niet meewerkte. Zijn vuist gebald, vlakbij mijn gezicht. Ik hoopte dat de buren iets zouden horen. Maar het bleef stil. Toen zag ik iets veranderen. De coke begon uit te werken. Ik wist wat dat betekende: hij zou naar de keuken gaan om bij te pakken. Dat was mijn kans. Mijn dochter lag te slapen. Ik moest weg. Nú.
Maar hij kende mijn patronen. Nog vóór hij naar de keuken liep, pakte hij alle sleutels en stopte ze in zijn zak. Pure paniek brak bij mij uit, mijn mogelijkheid tot vluchten verdween. Als ik nu niet wegkwam, voelde ik… dat dit verkeerd zou eindigen. Heel verkeerd. Ik appte snel zo stiekem mogelijk een vriendin. Eén bericht. Kort. Wat er gebeurde.
Hij betrapte mij op appen. Zijn woede explodeerde opnieuw. Hij sloeg mijn telefoon uit mijn handen. Wat volgde was nog agressiever, nog wanhopiger. Zijn broekriem ging weer los en hij duwde opnieuw zijn geslachtsdeel in mijn gezicht. Nog harder dit keer. Ik kreeg geen lucht. Op het laatste moment, het moment dat ik naar lucht snakte liet hij los. En spuugde in mijn gezicht en schold mij uit. Ik was een vieze hoer. Ik moest leren luisteren. Zonder hem was ik niets.
Hij gooide mij op de bank wanneer ik wilde weg komen en draaide me op mijn buik op de bank. Zijn gewicht drukte me naar beneden. Ik kon niet bewegen, niet zien wat hij deed. Tot ik zijn handen op mijn heupen voelde. Hij scheurde mijn kleding kapot. Hij wilde me verkrachten. Ik verzette me. Alles in mij vocht terug. Daardoor lukte het hem niet om door te zetten. Ik begon te schreeuwen. Zo hard als ik kon op de hoop dat de buren mij nu wel zouden horen. Dat was het moment dat hij me sloeg. Vol in mijn gezicht. De pijn voelde ik niet. Alleen adrenaline. Overleven.
Op dit moment dacht ik dat het niet erger kon worden, dat het einde letterlijk nabij was. En op precies dat moment klinkt de deurbel. Hij bevroor. Keek op. Liep naar de deur. Ik greep mijn telefoon. Mijn vriendin had de politie gebeld las ik. Opluchting en angst botsten in mij. De situatie stopte… maar wat zou er daarna gebeuren? Hoe moest ik dit uitleggen?
En belangrijker nog wat zou hij doen, zodra zij weer weg waren? Dit was precies het moment dat ik begreep waarom vrouwen niet de politie belde. De gevolgen na het politie bezoek zijn namelijk beduidend groter dan de voordelen die je eraan hebt.
Geef een reactie